Μ. Πίτσος: «Μου λείπει το ποδόσφαιρο, αλλά το είχα πάρει απόφαση…»




Μια ζωή κυριολεκτικά στα γήπεδα, από μικρό παιδί και μαθητής στα σχολικά πρωταθλήματα, μέχρι τον επαγγελματισμό και την καταξίωσή του που τον έφτασε μέχρι το Champions League. Ο Μηνάς Πίτσος μίλησε στο grandsport.gr για την αξιοζήλευτη πολυετή πορεία του στο ποδόσφαιρο.

Η πρώτη συζήτηση με τον Μηνά Πίτσο για αυτή τη συνέντευξη έγινε το καλοκαίρι όταν και πήρε τη μεγάλη απόφαση να σταματήσει τη μακρά ποδοσφαιρική του καριέρα. Οι υποχρεώσεις που είχε όμως στα (τότε) νέα του καθήκοντα δεν του το επέτρεπαν καθώς νυχθημερόν έτρεχε για να ανταποκριθεί σε αυτές.

Η δεύτερη προ μηνών, όταν «πήρε προαγωγή» για την πρώτη ομάδα. Όμως και τότε είχε τόσες πολλές υποχρεώσεις που δεν του το επέτρεπαν. Ε, στην τρίτη σταθήκαμε τυχεροί και βρέθηκε ένα μικρό διάλλειμα, ώστε να μπορέσουμε να αφιερώσουμε λίγες ώρες, προκειμένου να ξετυλίξουμε το κουβάρι των ποδοσφαιρικών αναμνήσεών του.

Μικρό κουβάρι όμως, γιατί αν θέλαμε να είναι μεγάλο, θα χρειαζόμασταν… βιβλίο, τόσο μεγάλη είναι η ποδοσφαιρική πορεία του Μηνά Πίτσου, ενός ανθρώπου ο οποίος είναι από τα πλέον αυθεντικά ποδοσφαιρικά ταλέντα που έβγαλε το Ηρακλειώτικο ποδόσφαιρο…

Εννέα μήνες όπου δεν είσαι πλέον ποδοσφαιριστής. Συναισθήματα; «Να πω ότι δεν σκέφτομαι πως θα μπορούσα να έπαιζα ακόμα θα ήταν ψέματα. Σωματικά θα μπορούσα να παίζω ακόμα. Δεν μου λείπει όμως, το είχα πάρει ήδη απόφαση, το είχα στο μυαλό μου από πρόπερσι όταν ήμουν στον Εργοτέλη. Ήταν κάτι που το έφερνα στο μυαλό μου. Μου λείπει αλλά είναι κάτι που το είχα στη σκέψη μου. Είναι νορμάλ για εμένα. Πάντως όποιος παίκτης σταματήσει και πει πως δεν του λείπει η αγωνιστική δράση, θα πει ψέματα».

Πως είναι να… κοιμάσαι ποδοσφαιριστής και να ξυπνάς… τεχνικός διευθυντής της ομάδας Κ19; «Είναι δύσκολο γιατί αλλάζει η καθημερινή ζωή σου. Εκεί που ζεις μια ποδοσφαιρική ζωή με ότι συνεπάγεται, κάνεις κάτι εντελώς διαφορετικό. Κάτι που ναι μεν έχει σχέση με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, αλλά είναι σε άλλη βάση, σε άλλο επίπεδο. Αλλάζουν οι συνήθειες σου, το πώς ξυπνάς, το πώς τρως, αλλάζουν πολλά πράγματα».

Από μικρός στα… βάσανα

Κοντά στις δύο δεκαετίες στα γήπεδα, πως είναι να παίρνεις μια τέτοια απόφαση; «Επειδή εμένα από μικρός η ζωή μου, είχε αγωνιστική πίεση, με παρουσία αγωνιστική σε σχολείο, εθνικές, τον ΟΦΗ ’94 και πριν γίνω επαγγελματίας, είχε έντονη αθλητική δραστηριότητα, είναι περισσότερα τα χρόνια. Η ζωή μου εξαρτιόταν από αυτό το πράγμα, η μετάβασή μου ήταν πιο ομαλή καθώς είχα αρχίσει να παίρνω τις αποφάσεις μου. Υπήρχε πίεση σε όλα τα τμήματα του τότε ποδοσφαιρικού ΟΦΗ, καθώς όλα ήταν ακολουθία της μεγάλης ομάδας. Είχαμε πάντα την πίεση για τον πρωταθλητισμό, δεν χαλαρώναμε ποτέ. Για εμένα οι συνθήκες τα είχαν φέρει έτσι, ώστε το ταβάνι μου ήταν πάντοτε υψηλό».

Πάντως για τα προβλήματα που αντιμετώπισες, η καριέρα σου και η πορεία σου στο ποδόσφαιρο είναι αξιοζήλευτη… «Είχα την τύχη να είμαι με ανθρώπους που με βοήθησαν πάρα πολύ στους τραυματισμούς που είχα. Με γιατρούς και φυσικοθεραπευτές που με βοήθησαν πάρα πολύ, ενώ και η ομάδα ποτέ δεν με άφησε απέξω. Ήταν βέβαια και η θέληση η δικιά μου που με έσπρωχνε πάντα στο να επανέρχομαι».

Θέλεις να αναφερθείς συγκεκριμένα σε ανθρώπους που σε βοήθησαν σε αυτό; «Σαφώς ο Γιώργος Στεφανουδάκης, ο Γιώργος Βερερουδάκης, ο Νίκος Κουνδουράκης, αλλά και ο Κώστας Παππάς ήταν άνθρωποι που ο κάθε ένας από την πλευρά τους ήταν δίπλα μου στους τραυματισμούς που είχα και με βοηθούσαν. Ήμουν τυχερός που και στον Εργοτέλη υπήρχαν άνθρωποι που με βοηθούσαν όταν είχα πρόβλημα. Είχα εξαιρετική επικοινωνία με όλο το ιατρικό επιτελείο, τους κ.κ. Χριστοφοράκη και Ανδρουλάκη, αλλά και όλους όσοι ήταν στην ομάδα».

«Ποιόν προπονητή να πρωτοξεχωρίσω…»

Έχεις συνεργαστεί με αρκετούς προπονητές και ακόμα περισσότερους συμπαίκτες, ποιους έχεις ξεχωρίσει; «Είναι όντως πάρα πολλοί οι προπονητές, ποιους να πω και ποιους να πρωτοξεχωρίσω… Θα πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον πρώτο προπονητή που με έβαλε να παίξω στον ΟΦΗ και ήταν ο κ. Βασιλείου, όπως και ο κ. Παρασύρης που ήταν τότε γυμναστής και επίσης με βοήθησε πολύ. Από εκεί και πέρα ήταν πάρα πολλοί οι αξιόλογοι προπονητές που είχα και από τους οποίους πήρα πολλά πράγματα από τον κάθε ένα…

Σε παίκτες μπορώ να αναφερθώ. Σε μεγάλες προσωπικότητες τότε που ξεκινούσα όπως ο Νιόπλιας που μιλούσε όταν έπρεπε και έλεγε λίγα και σωστά πράγματα, μεγάλη προσωπικότητα. Ο Θανάσης Κολιτσιδάκης επίσης είχε ένα πάθος αξιοζήλευτο, καθώς δεν ήθελε να χάνει ούτε στην προπόνηση.

Στον ΠΑΟ ο Ρενέ Χένρικσεν, ο οποίος εκτός από μεγάλος παίκτης ήταν και ξεχωριστή μορφή και προσωπικότητα που βοηθούσε όλους τους συμπαίκτες του. Ο Γκόραν Ντρούλιτς είναι ένας επίσης συμπαίκτης από τους κορυφαίους που είχα και αν δεν είχε τα προβλήματά του θα ήταν για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα.

 Ήταν μεγάλη προσωπικότητα και ο Αλβάρο Μεχία και δεν είναι τυχαίο που έχει παίξει στη Ρεάλ και σε άλλες μεγάλες ομάδες. Είναι και άλλοι που αν τους αναφέρω δεν θα μας φτάσει η ώρα. Οι παραπάνω ήταν κάποιοι από αυτοί που ξεχώρισα.»

«Μικρέ αύριο να είσαι έτοιμος, θα τους φας…»

Ξεκίνημα από τις Ακαδημίες του ΟΦΗ και καταξίωση σε μια περίοδο όπου η ομάδα ζούσε ακόμα μεγάλες στιγμές… «Δεν υπήρχαν οι συνθήκες που υπάρχουν τώρα, αλλά υπήρχε όρεξη, πειθαρχία, αλλά και το ότι η πρώτη ομάδα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, όταν ένας παίκτης πήγαινε από την ακαδημία στην πρώτη ομάδα, ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Όταν είχα πάει στην ακαδημία 8 ετών και με κράτησαν ήταν η πρώτη μου επιτυχία.

Μέχρι τα 14 ήμουν στην ακαδημία, πήγα για ένα χρόνο στη συνέχεια στον ερασιτέχνη στα πρώτα μου ανταγωνιστικά ποδοσφαιρικά βήματα, όπου είχα την πρώτη μου δοκιμασία με καλούς παίκτες. Ακολούθησαν τρία χρόνια στον ΟΦΗ ’94, στα οποία είχε πολύ δουλειά, αγάπη από τους ανθρώπους που έτρεχαν την ομάδα με πρόεδρο τον Μιχάλη Τζιράκη που δεν μας έλλειπε τίποτα. Ήταν ένα μεγάλο σχολείο για εμένα, είχα πάρα πολύ καλούς συμπαίκτες και ήμουν ένας από τους τυχερούς που πήγαν στην πρώτη ομάδα, γιατί υπήρχε συσσωρευμένο ταλέντο.

Έφτασα μετά στο πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο το 1998, που ήταν για εμένα η πρώτη μεγάλη δικαίωση για όλους τους κόπους. Αν θα τα βάλω όλα κάτω, η ημέρα που υπέγραψα το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο ήταν η πιο χαρούμενη της ζωής μου. Ήταν ένας στόχος που είχαμε όλα τα παιδιά. Ήμουν απίστευτα χαρούμενος εκείνη την περίοδο.

Θυμάμαι πρώτο ματς που έπαιξα σε έναν αγώνα κυπέλλου στο Γεντί Κουλέ όταν με έβαλε μέσα ο κ. Γκέραρντ και έπαιξα γύρω στα 20 λεπτά. Την επόμενη χρονιά ήρθε ουσιαστικά η καταξίωση, σε μια πραγματικά δύσκολη χρονιά, όπου είχαμε μεν καλή ομάδα, αλλά δεν πήγαιναν καλά κάποια πράγματα. Μέσα από αυτές τις δυσκολίες καθιερώθηκα και μέσα επίσης από την πίεση και το άγχος που υπήρχε, με βοήθησε πολύ στην καριέρα μου. Πρώτη συμμετοχή μου βασικός ήταν στο εκτός έδρας παιχνίδι κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τη Σλάβια Πράγας, από εκεί και πέρα έπαιζα συνέχεια.

Με είχαν προετοιμάσει ότι θα έπαιζα και η καταξίωση ήρθε μέσα από την παρουσία μου. Θυμάμαι πριν το ματς με τη Σλάβια ήρθε ο Χοσάδας και μου είπε: “Μικρέ αύριο να είσαι έτοιμος, θα τους φας”, αυτό θα μου μείνει αξέχαστο…»

Champions League και Φερνάντο Σάντος

Ακολούθησε το περάσμά σου από τον ΠΑΟ, με την παρουσία σου να συνδυάζεται με συμμετοχές στο Champions League, πως ήταν σαν εμπειρία; «Δεν ξέρω αν έκανα σωστά που έφυγα τότε. Ίσως να έπρεπε να κάτσω να παίξω λίγο ακόμα, αλλά όταν σου έρχεται η ευκαιρία πρέπει να την αρπάζεις. Πιθανόν να έπρεπε να μείνω για να γίνω πιο δυνατός και να διεκδικώ περισσότερα.

Πηγαίνοντας στον ΠΑΟ ήταν μια πολύ μεγάλη ομάδα, αλλά ίσως να αδίκησα λίγο τον εαυτό μου, γιατί δεν διεκδικούσα αγωνιστικά αυτό που μου άνηκε, ή ίσως μπορούσε να μου ανήκει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το έχω μετανιώσει».

Είχες την ευκαιρία να συνεργαστείς έστω και λίγο, με τον πρωταθλητή Ευρώπης πλέον Φερνάντο Σάντος… «Ο ΠΑΟ ήταν ένα σχολείο για εμένα με σαφώς υψηλούς στόχους, με σημαντικά ματς, με παίκτες και προπονητές μεγάλης αξίας, όπως ο Φερνάντο Σάντος. Ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε πάρα πολύ, με μεγάλη πίεση στην προπόνηση, όπου υπήρχαν παίκτες που έκαναν στην κυριολεξία εμετό… Ήθελε να παίρνει το 100% από όλους, δεν ξεχώριζε τους παίκτες, θυμάμαι μια φορά που είχε διώξει από την προπόνηση τον Χένρικσεν. Ήταν ένας προπονητής πάρα πολύ απαιτητικός, δεν του άρεσε να βλέπει παίκτη που να μην τα δίνει όλα για την ομάδα».

Η διεθνή καριέρα που δεν έγινε και η επιστροφή στον ΟΦΗ…

Θα μπορούσες να πάρεις τότε μετεγγραφή για το εξωτερικό; Και αν ναι, γιατί δεν έγινε; «Όταν έφυγα από τον ΠΑΟ με είχαν προσεγγίσει άνθρωποι της Σπάρτα Πράγας, αλλά είχα ένα πρόβλημα τραυματισμού και ήθελαν πρώτα να με δουν. Δεν το δέχθηκα και δυστυχώς δεν προχώρησε αυτό. Ίσως να ήταν λάθος, καθώς δεν πήγα να δοκιμάσω και να πάρω την ευκαιρία μου και για το εξωτερικό».

Επιστροφή στον ΟΦΗ όντας παίκτης πρώτης γραμμής με εννέα χρόνια σημαντικής πορείας… «Ερχόμενος πίσω στον ΟΦΗ πραγματικά ήθελα να ξαναφτάσω κάπου σε υψηλό επίπεδο. Φεύγοντας από τον ΠΑΟ, ουσιαστικά μου είχαν πει ότι θα μπορούσα να είχα μείνει, αλλά να μην είχα πρωταγωνιστικό ρόλο. Εγώ ήθελα να παίζω και να έχω πρωταγωνιστικό ρόλο. Δυστυχώς όμως ήρθε ένας τραυματισμός και μια επέμβαση στους προσαγωγούς που με κράτησε 1,5 μήνα έξω στην προετοιμασία και επιστρέφοντας στην αγωνιστική δράση, είχα τον δεύτερο μεγάλο μου τραυματισμό.

Επιστρέφοντας μετά από εννέα μήνες ήρθε νέος σοβαρός τραυματισμός που συμπλήρωσε δυο χρόνια αγωνιστικής καθίζησης. Ξαναμπήκα όμως στην αγωνιστική δράση, μπορεί να μην επέστρεψα στο επίπεδο που ήμουν, όμως με σωστή δουλειά και βοήθεια, έφτασα σε ένα αρκετά καλό επίπεδο, όπου και διατηρήθηκα».

Γιατί σταμάτησε αυτή η πορεία και έφυγες; «Ήταν η χρονιά που είχε επιστρέψει η ομάδα στη Super League, μετά από δύο δύσκολα χρόνια στη Β’ Εθνική, τα οποία αν τα αναλύσουμε θα χρειαστεί να… γράψουμε βιβλίο. Μείναμε 1 χρόνο στη μεγάλη κατηγορία και μετά ήρθε η τιμωρία του περιορισμού των μετεγγραφών και των ανανεώσεων. Ήταν κάτι σημαντικό που έπαιξε ρόλο στο να φύγω από την ομάδα, ήταν κάτι που μου το είχε πει ο κ. Αναστόπουλος και ήταν κάτι που το εκτίμησα, καθώς ήταν ο μόνος που είχε μιλήσει για αυτό. Καταλάβαινα και εγώ ότι ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσω…».

Το κεφάλαιο Εργοτέλης

Παρόλα αυτά βρήκες στέγη στην άλλη μεγάλη ομάδα της Κρήτης τον Εργοτέλη, με την οποία έζησες την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία και έγινες μάλιστα και σε αυτή αρχηγός της. «Πραγματικά στον Εργοτέλη, περάσαμε δύσκολα χρόνια και εκεί, αλλά από την πρώτη στιγμή οι άνθρωποι με αγκάλιασαν. Ήταν δύσκολα ποδοσφαιρικά χρόνια, ήμασταν όμως όλοι δεμένοι, ήταν δύσκολα, αλλά πραγματικά καλά τα χρόνια στον Εργοτέλη. Έκανα αξιόλογους φίλους και για αυτό έκατσα τέσσερα χρόνια».

Πως έφτασε ο Εργοτέλης στο σημείο να «σκάσει»; «Ήταν για τον ίδιο λόγο που συνέβη και στον ΟΦΗ, συσσωρευμένες κακές διαχειρίσεις, δύσκολη οικονομική κατάσταση γενικά στην Ελλάδα, αλλά και στο χώρο του ποδοσφαίρου, είχαν δημιουργήσει ένα βραχνά που δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Δεν θέλω να αναφερθώ σε συγκεκριμένα λάθη, τα οποία πληρώνει ακόμα».

Τώρα πάντως ο Εργοτέλης ξεκίνησε τη δική του επανεκκίνηση… «Ναι και είναι κάτι για το οποίο αξίζουν συγχαρητήρια σε αυτούς που έχουν την ομάδα οργανωτικά σε πολύ καλό επίπεδο. Υπάρχει μια διοίκηση που ανταπεξέρχεται και κάνει αυτά που λέει, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό και μακάρι να έχουν και άλλες ομάδες τη φερεγγυότητα και το πρόγραμμα που έχει τώρα ο Εργοτέλης. Είναι δύσκολο στο σημερινό ποδόσφαιρο να υπάρχουν ομάδες που έχουν ένα σωστό πλάνο, κάτι που δείχνει να έχει σήμερα ο Εργοτέλης».

ΟΦΗ και πάλι και νέα καθήκοντα

Τελευταία παρουσία στον Όμιλο και κλείσιμο καριέρας… «Είχα στο μυαλό μου να κλείσω την καριέρα μου εκεί που ξεκίνησα. Με έφεραν πίσω κάποιοι τραυματισμοί, όμως η καριέρα μου έκλεισε όμορφα, με την ομάδα να βγαίνει κατηγορία, θα έλεγα πως έκλεισε ιδανικά».

Ακολούθησε μια σημαντική θέση, σε έναν νευραλγικό τομέα όπως είναι αυτός των υποδομών. Ποιες είναι οι δυσκολίες και οι προκλήσεις που αντιμετώπισες, τόσο προσωπικά, όσο και σαν μέλος του επιτελείου της ομάδας; «Ήταν δύσκολα. Προσπαθούσαμε με τον Βασίλη Πλεσσίτη να βρούμε παίκτες να στελεχώσουν την ομάδα Κ19 που δεν υπήρχε και προσπαθήσαμε παίρνοντας και παίκτες από τον ΟΦΗ ’94. Θα έπρεπε όμως να βρούμε και άλλους αξιόλογους παίκτες. Ήταν ένα δύσκολο κομμάτι, καθώς δεν είναι εύκολο να βρίσκεις ταλέντα σε αυτές τις ηλικίες, αλλά και να τους παίρνουμε από τις ομάδες τους χωρίς αντάλλαγμα.

Προσπαθούσαμε να βρίσκουμε και να δίνουμε κίνητρο και στους παίκτες και στις ομάδες τους. Με τον Βασίλη αφιερώσαμε ώρες τρεξίματος. Είχαμε όμως βοήθεια από ομάδες που ανταποκρίθηκαν, καθώς το όνομα του ΟΦΗ μετρά πολύ και τους ευχαριστούμε για αυτό».

Η παρουσία του Βασίλη Πλεσίτη, ενός ανθρώπου όπου πέρα από ένας εξαιρετικός προπονητής, είναι και ένας άνθρωπος υπόδειγμα, πόσο σημαντική είναι; «Εκτός από πολύ καλός προπονητής, είναι πράγματι εξαιρετικός άνθρωπος. Είχαμε συνεργαστεί και στον Εργοτέλη και όταν συζητήθηκε το όνομά του, είπα αμέσως πως είναι ο άνθρωπος που πρέπει να επενδύσει η ομάδα πάνω του τις υποδομές. Δουλεύει συνέχεια, είναι ένας ακούραστος εργάτης, με τον οποίο δεν έχει κανείς πρόβλημα να συνεργαστεί μαζί του.

Η μεταξύ μας χημεία είναι εξαιρετική και βοήθησε να κάνουμε μέσα από τις δυσκολίες που υπήρχαν την πολύ καλή δουλειά που κάναμε. Είμαι σίγουρος πως σε βάθος χρόνου, καθώς χρειάζεται υπομονή, θα φανεί η δουλειά του, όπως φάνηκε και στον Εργοτέλη».

Όλοι θέλουμε να δούμε τον ΟΦΗ ψηλά

Πλέον είσαι στο τεχνικό επιτελείο της πρώτης ομάδας, αποτελεί για εσένα βήμα προόδου; «Για να πω την αλήθεια δεν το είχα στο μυαλό μου, αλλά όπως προείπα, όταν σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις κάτι παραπάνω και ειδικά όταν μου ζητήθηκε δεν μπορούσα να μην το αποδεχθώ. Ειδικά όταν υπάρχει ένας ξεχωριστός άνθρωπος όπως ο Νιόπλιας δεν μπορούσα να μην το αποδεχτώ, ενώ το ίδιο με είχε συμβουλεύσει και ο Βασίλης Πλεσίτης».

Η εφετινή αγωνιστική πορεία δεν είναι όπως πολλοί την περίμεναν, εσύ πως την κρίνεις; «Όλοι θέλουμε να δούμε τον ΟΦΗ ψηλά. Έχουμε μεγαλώσει με τις νίκες και τις επιτυχίες του, με την καταξίωσή του στον ποδοσφαιρικό χάρτη της Ελλάδας, αλλά μην ξεχνάμε που ήταν η ομάδα μέχρι πέρσι. Ξεκίνησε ουσιαστικά από το μηδέν, ανέβηκε μέσα σε μια χρονιά στη Football League, αν μου έλεγε κάποιος να μείνει η ομάδα κάποια χρόνια σε αυτή την κατηγορία, φτιάχνοντας όμως παράλληλα σε όλα τα επίπεδα, θα με έβρισκε σύμφωνο.

Θεωρώ λοιπόν ότι δεν είναι αποτυχημένη η πορεία μας, όσο δυσαρεστημένοι και αν είμαστε. Αν το δούμε σφαιρικά δεν είναι αποτυχημένη. Στόχος είναι να βγει και να ανέβει, αλλά να μην ξεχνάμε ότι ξεκινήσαμε από το μηδέν και έχουμε να φτιάξουμε ακόμα πολλά πράγματα».

Τυχερός που βρέθηκα με Νιόπλια και Παπαδόπουλο

Υπήρξε και αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, όπου τη θέση του Νίκου Νιόπλια πήρε ένας άλλος επίσης σπουδαίος άνθρωπος της σύγχρονης ιστορίας του ΟΦΗ, ο Νίκος Παπαδόπουλος… «Είμαι πολύ τυχερός που είχα δίπλα μου δύο εξαιρετικούς και σπουδαίος ανθρώπους και καλούς προπονητές στην μετέπειτα καριέρα μου. Είναι κάτι που πραγματικά θα το ζήλευαν πολλοί».

Η προπονητική είναι λοιπόν το επόμενο βήμα στην καριέρα σου στο ποδόσφαιρο; «Ξεκινώντας την μετά του ποδοσφαιριστή καριέρα, δεν συγκεντρώθηκα στο συγκεκριμένο στόχο. Τώρα όμως που έχει παρουσιαστεί, θα επικεντρωθώ. Αρχικά να βγάλω τις απαιτούμενες σχολές και μέσα από τη μάθηση και τη δουλειά, αν υπάρχουν οι συνθήκες και μπορώ να το υποστηρίξω, τότε γιατί όχι…».

Προπονητής εντός των τεσσάρων γραμμών του αγωνιστικού χώρου έχεις υπάρξει, τόσο στον ΟΦΗ, όσο και στον Εργοτέλη… «Ναι, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Όσο ήμουν ποδοσφαιριστής και ειδικά στα τελευταία μου χρόνια που ήμουν και αρχηγός, ήθελα να κρατάω κάποια πράγματα. Όταν είσαι και αρχηγός και προσπαθείς να κρατήσεις κάποια πράγματα, έχει ομοιότητες, είναι όμως πολύ διαφορετικό κομμάτι να είσαι παίκτης και διαφορετικό να είσαι προπονητής».

Θα ήθελες για κλείσιμο να στείλεις ένα δικό σου μήνυμα;  «Όσο και να είμαστε απογοητευμένοι, καθώς στόχος του ΟΦΗ είναι πάντα οι υψηλές θέσεις και η μεγάλη κατηγορία, πρέπει να στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια που γίνεται. Οι καιροί στη χώρα μας είναι δύσκολοι και όταν υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να φέρουν το τρένο στις ράγες, θα πρέπει να τους στηρίξουμε στην προσπάθεια αυτή.

Η ομάδα είχε και άτυχες στιγμές και δυστυχώς στο ποδόσφαιρο παίζει ρόλο και η τύχη και δεν μπορεί σε κάποια άτυχα αποτελέσματα ή μια άτυχη χρονιά, να αποτελέσει εμπόδιο στη γενική προσπάθεια η οποία γίνεται.

Βέβαια η χρονιά δεν έχει τελειώσει ακόμα και υπάρχουν ακόμα ελπίδες, κυνηγώντας την 3η θέση, δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να γίνει, ίσως και για τη 2η. Θα πρέπει μέχρι τέλους να προσπαθήσουμε να πάρουμε αυτό που μας αναλογεί».




Κατηγορίες: ΟΦΗ,ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ